NAGPADALA AKO NG 100,000 PESOS KADA BUWAN SA INA KO PARA ALAGAAN ANG BAGONG PANGANAK KONG ASAWA—NGUNIT NANG UMUWI AKO NANG MAAGA, NAABUTAN KO SIYANG KUMAKAIN NG TUTONG AT TUYO… AT ANG NATUKLASAN KONG SIKRETO AY MAS NAKAKAKILABOT PA SA IMPYERNO!
Kabanata 1: Ang Pangarap sa Disyerto
Ako si Marco, tatlumpu’t dalawang taong gulang, at isang Civil Engineer sa Dubai. Dalawang taon na kaming kasal ng asawa kong si Clara, isang napakabait at tahimik na probinsyana. Nang mabuntis si Clara, napagdesisyunan naming sa Pilipinas siya manganak upang may kasama siya. Dahil ulila na si Clara, ang sarili kong ina, si Mama Letty, ang nagprisintang mag-alaga sa kanya.
“Huwag kang mag-alala, anak. Ako na ang bahala kay Clara at sa apo ko. Prinsesa ang turing ko diyan,” panigurado ni Mama Letty sa isang video call.
Upang makasiguro na nasa pinakamagandang kalagayan ang mag-ina ko, nagpapadala ako ng 100,000 Pesos (humigit-kumulang $1,800) kada buwan sa bank account ni Mama Letty. Mahigpit ang bilin ko: ibili ng masusustansyang pagkain tulad ng salmon at sariwang prutas si Clara para mabilis gumaling ang sugat niya sa Caesarean section, bilhin ang pinakamahal na gatas at diapers para kay Baby Lucas, at panatilihing bukas ang aircon 24/7.
Sa tuwing tatawag ako, laging sinasabi ni Mama Letty na tulog daw si Clara dahil nagpapahinga. Kapag naman nakakausap ko si Clara, maputla siya at laging nakayuko, ngunit sinasabi ng ina ko na normal lang daw iyon sa postpartum o bagong panganak. Naniwala ako.
Kabanata 2: Ang Lihim na Pag-uwi
Tatlong buwan matapos manganak si Clara, nakakuha ako ng biglaang one-month leave mula sa kumpanya. Naisipan kong huwag itong sabihin sa kanila para maging isang malaking surpresa. Gustong-gusto ko nang mahawakan ang anak ko at mayakap ang asawa ko.
Bumili ako ng mga tsokolate, alahas, at mga laruan. Nang makarating ako sa tapat ng aming bahay sa Pilipinas bandang alas-dos ng hapon, napansin kong nakabukas nang kaunti ang gate. Walang ingay. Nakapatay ang aircon sa kwarto nila.
Pumasok ako nang tahimik, may malaking ngiti sa labi. Ngunit pagtapak ko sa loob, sinalubong ako ng mabahong amoy ng hindi nahugasang mga plato at kulob na hangin.
Narinig ko ang mahinang kalampag ng kutsara sa kusina. Dahan-dahan akong naglakad patungo roon. Ang ngiti sa aking mga labi ay unti-unting naglaho, at napalitan ng matinding pagkagimbal.
Kabanata 3: Ang Bunga ng Pagpapahirap
Sa madilim na sulok ng aming maruming kusina, nakaupo sa sahig ang asawa kong si Clara.
Halos hindi ko siya makilala. Ang dati niyang makintab na buhok ay magulo at tila maraming araw nang hindi nasusuklay. Sobrang payat niya, lumabas na ang mga buto sa kanyang collarbone, at nakasuot siya ng butas-butas na daster.
Nanginginig ang mga kamay niya habang sumusubo ng pagkain mula sa isang basag na plato. Nang tingnan ko kung ano ang kinakain ng asawa kong pinapadalhan ko ng isandaang libong piso kada buwan… nakita ko ang tutong na kanin na binuhusan ng tubig, at kalahating piraso ng sunog na tuyo (dried fish).
“Clara…” nanginginig ang boses kong tawag sa kanya.
Nabitawan ni Clara ang kutsara. Tumingala siya at nanlaki ang mga mata. Punong-puno ng takot ang mukha niya, tila isang asong sanay na sinasaktan.
“M-Marco? P-Patawad… nagugutom na talaga ako… ubos na yung tirang kanin ni Mama kaya kinuha ko yung tutong… wag mo akong isumbong, parang awa mo na!” humahagulgol niyang pakiusap habang nagtatago sa ilalim ng mesa.
Gumuho ang mundo ko. Tumakbo ako at niyakap ko siya nang napakahigpit. “Clara, Diyos ko! Anong nangyari sa’yo?! Bakit ‘yan ang kinakain mo?! Nasaan ang perang pinapadala ko?!”
Umiyak siya nang umiyak sa dibdib ko. “Hindi ko alam, Marco… Sabi ng Mama mo, natanggal ka raw sa trabaho kaya naghihirap tayo. Ikinulong niya ang lahat ng pagkain sa kwarto niya. Pinaglaba niya ako pagkatapos kong ma-Caesarean. Kapag humihingi ako ng ulam, sinasabihan niya akong palamunin at walang kwenta…”
Parang sumabog ang utak ko sa galit. Ninanakaw ng sarili kong ina ang pera ko at pinapatay sa gutom ang asawa ko!
“Nasaan si Baby Lucas?!” natataranta kong tanong.
“N-Nasa kwarto ni Mama… hindi niya ipinapahawak sa akin maliban kung padedehin ko…”
Kabanata 4: Mas Nakakakilabot Pa Sa Impyerno
Mabilis akong tumakbo paakyat sa kwarto ng ina ko. Nakasara ito, pero sinipa ko ang pinto hanggang sa masira ang doorknob.
Pagbukas ko, sumalubong ang lamig ng aircon. Punong-puno ang kwarto ng mga bagong mamahaling bag, sapatos, at mga shopping bags mula sa mall. Nakita ko si Baby Lucas na nakahiga sa gitna ng malaking kama, mahimbing na mahimbing ang tulog. Walang tao. Siguradong nasa labas ang ina ko para magwaldas ng pera.
Binuhat ko ang anak ko. Napansin kong sobrang lalim ng tulog niya. Hindi man lang siya gumalaw o umiyak nang buhatin ko siya. Napansin ko rin na namumutla siya.
Habang naghahanap ng lampin sa drawer sa tabi ng kama, may nahulog na isang maliit na notebook at isang bote ng gatas ng bata. Kinuha ko ang bote. May natirang puting likido rito, pero hindi ito amoy gatas. May namumuong powder sa ilalim.
Hinalungkat ko ang buong drawer. Doon ko natagpuan ang isang bagay na nagpatigil sa pag-tibok ng puso ko.
Isang blister pack ng matapang na sleeping pills para sa mga matatanda, na durog na ang ilang tableta. Sa tabi nito ay isang maliit na bote ng Benadryl (antihistamine na nagpapaantok).
Dini-drugged ng sarili kong ina ang tatlong-buwang-gulang kong anak! Pinapainom niya ito ng gamot pampatulog para hindi umiyak at hindi makaistorbo habang siya ay lumalabas para mag-shopping at mag-mahjong buong maghapon!
Ngunit hindi pa diyan natatapos ang bangungot. Binuksan ko ang notebook na nahulog. Laman nito ang mga draft ng sulat at plano ng ina ko.
Binasa ko ang nakasulat:
“Kinausap ko na si Dr. Santos. Babayaran ko siya ng 50,000 para gumawa ng pekeng medical certificate. Kailangan nating palabasin na may matinding Postpartum Psychosis (baliw) si Clara at tinatangkang patayin ang sanggol. Kapag naipasok na natin sa mental hospital ang probinsyanang iyan, sa akin mapupunta ang legal custody ni Lucas. Sa akin na ipadadala ni Marco ang lahat ng pera niya habambuhay.”
Nanghina ang mga tuhod ko. Halos masuka ako sa tindi ng pandidiri at galit. Ang sarili kong ina ay isang demonyo. Pinaplano niyang sirain ang pag-iisip ng asawa ko, lasunin ang anak ko, at gawin akong gatasan ng pera habambuhay!
Kabanata 5: Ang Paghaharap
Eksaktong alas-kwatro ng hapon nang marinig ko ang pagbukas ng gate. Pumasok si Mama Letty, may hawak na mga paper bags mula sa mga mamahaling boutiques at may suot na makakapal na gintong kwintas.
“Clara! Nasaan na yung kape ko?! Batugang babae talaga!” sigaw niya pagpasok ng sala.
Sinalubong ko siya. Hawak ko sa isang kamay ang bote ng gatas na may sleeping pills, at sa kabilang kamay ang notebook niya. Sa likod ko ay si Clara na buhat-buhat ang aming anak.
Nabitawan ni Mama Letty ang mga pinamili niya nang makita ako. “M-Marco?! Anak! Bakit hindi ka nagsabi na uuuwi ka?!” Pilit siyang ngumiti at aambang yayakapin ako.
Umatras ako. “Huwag mo akong hahawakan, demonyo ka.”
Namutla siya. “A-Anong pinagsasasabi mo, anak? Nilason ba ng babaeng ‘yan ang utak mo? Baliw ‘yan si Clara! Hindi niya inaalagaan ang apo ko!”
Itinaas ko ang bote at ang sleeping pills. “Ito ba ang alaga mo, Ma?! Pinapainom mo ng sleeping pills ang anak ko para makapag-sugarol ka at makapag-shopping gamit ang dugo at pawis ko?! At ito…” Inihagis ko ang notebook sa mukha niya. “Plano mong ipasok sa mental hospital ang asawa ko para makuha mo lahat ng pera ko?!”
“Anak, let me explain—”
“Wala ka nang ipapaliwanag!” sigaw ko na umalingawngaw sa buong bahay. “Habang kumakain ako ng tuyong tinapay sa Dubai para lang makapagpadala ng isandaang libo buwan-buwan, pinapakain mo ng tutong ang asawa ko! Pinapatay mo ang pamilya ko!”
Kabanata 6: Walang Awa
Nag-hysterical si Mama Letty at lumuhod. “Marco, ina mo ako! Ako ang nagluwal sa’yo! Pera lang ‘yan, anak!”
“Ina kita, pero halimaw ka. At mas mahal ko ang pamilyang binuo ko kaysa sa inang nagbabalak pumatay sa kanila,” malamig kong sagot.
Bago pa siya dumating, tumawag na ako sa pulisya. Narinig namin ang wang-wang sa labas ng bahay. Pumasok ang mga pulis kasama ang mga taga-DSWD.
Ibinigay ko ang ebidensya ng pang-aabuso sa bata (Child Abuse) at Attempted Frustrated Murder dahil sa pagpapainom ng maling gamot sa isang sanggol. Hinihila ng mga pulis si Mama Letty palabas habang sumisigaw siya at nagmumura. Wala akong naramdamang kahit anong awa.
Kabanata 7: Ang Paghilom
Dinala ko agad sina Clara at Baby Lucas sa isang magandang pribadong ospital. Na-detoxify ang katawan ng anak ko mula sa mga gamot at idineklara siyang ligtas, bagaman kailangan siyang i-monitor nang matagal. Si Clara ay sumailalim sa tamang nutrisyon at counseling para makabawi sa trauma.
Ibinenta ko ang bahay na iyon. Hindi na kami kailanman babalik doon. Kinuha ko si Clara at Lucas at dinala ko sila sa Dubai kung saan ko sila mababantayan araw-araw. Si Mama Letty ay nakakulong ngayon, at walang sinuman sa mga kamag-anak namin ang gustong tumulong sa kanya matapos malaman ang kanyang ginawa.
Natutunan ko ang pinakamahalagang leksyon sa buhay ko: Hindi lahat ng kadugo ay kakampi, at hindi lahat ng demonyo ay may sungay. Minsan, nagtatago sila sa likod ng ngiti ng mga taong pinakapi-pinagkakatiwalaan mo. Ngunit bilang isang ama at asawa, hinding-hindi ko na hahayaang may manakit pa sa pamilya ko, kahit na sarili ko pang kadugo.
